Fjall

Hve glöggt ég finn að orð mín reynast óþörf
já einnig vanmegnug þess
að lýsa þér nú á nýrri og betri veg
nákvæmar en sú gamla sögn, að maður
valdi sér þig úr ótal öðrum fjöllum
eilífðarbústað, kaus að deyja í þig.

Það laðar fram hið sanna svipmót þitt
að segja: Þú ert kjörinn minn hinzti staður
í þér vil ég lifa þegar sól er setzt
síðast, og vopn mín grafin. — Kvæði mitt
bætir þar hvergi um, því ætíð verður
hinn ókunni staður handan við lífið sá
af draumum okkar þar sem ríkjum ræður
hin ramma og sára þrá
eftir sem dýpstri fegurð. Fólgið er allt
sem frekast má um lit þinn segja og tign
bak við þá sögn að forðum varst þú valið
vistlegast húsa til svo langrar dvalar.
Þú skyggnist hátt í hreinan svala. Áin
hnígur við þínar rætur blá og lygn.

Þó finnst mér stundum við tjá öllum öðrum
augljósar þína glæstu fegurð og reisn
sem fylltum öll þín öldnu salarkynni
ísköldu grjóti, þangað deyr ei neinn
tjá hana með því einu að dvelja úti
og undrast, sífellt dást að þér að nýju
þú stóri steinn!
(1955)