Gullbúinn himinvagn kvöldsins er horfinn við eyjar í þögul grunn. Fjörðurinn lognblár og landið lögzt til værðar með munn við munn. Hestar að nazla á votum völlum. Vinnulúnir menn sofa í ró, fá heilnæma hvíld undir herðabreiðum fjöllum. (1959)
Skáld verð ég ekki fyrr en ég finn að þú ert fólgið í mínu blóði, ég orðinn þú: laufgræn harpa í höndum myrkurs og birtu himins og jarðar; samur þér, sem ert brú er sól og moldir millum sín hafa reist
orðinn máttugt hljóðfæri í höndum lífsins harpa lifandi strengja — eins og þú. (1959)
Hver fylgir þér alla leið inn í ljómann af hæðum? Hver leggur með þér á brattann handan við málið að því er virðist, vörðulaus fjallstig hugans? Vegur til yztu myrkra — þræddur í kvæðum!
Hver stígur niður í stormana sem þig hrekja um staðlaus djúpin þar sem nóttin á heima? Enginn, enginn: of langt af leið vorri snúið er ljóð þitt, og hrópið eitt kann spor þess að rekja.
En þegur þú heldur með hljóðpípuleik inn í skóga hugar að dalaþorpunum, litum og röddum horfir á bóndans hvíld að dagsverki loknu hlustar á kornið og vinviðarteinunginn gróa
borgir skoðar á bökkum fljótanna þekku býrð þér stundardvöl í forsælu trjánna sem laufríkar krónur hneigja við hús og við brunna eða hátt þér útsýnis leitar í sólskinsbrekku
og skyggnir vort jarðlíf: fallvelti, fegurð, ný gildi og finnur því heiðar brautir vonar og dirfsku — tengir það saman í tímanum sem þú skapar úr tónum bragarins, sveigðum að hörku og mildi
þá ferð þú aleinn, vér fylgjum lofsöngnum hreina og ferðumst með þínum augum, þó horfir þú lengra en vér fáum greint, sem guðina heyrðum ei tala í geislum, í eldingum, þögn moldar og steina.
Ljós þú greyptir í orð, upphæðir fornar íklæddar sjónhring goðsögulegrar tignar. Vér lifum und stjörnum sem þöglar þyrlast í fjarskann — þyrlast í myrkrinu, táknmyndir þeirra horfnar. (1970)
Hve glöggt ég finn að orð mín reynast óþörf já einnig vanmegnug þess að lýsa þér nú á nýrri og betri veg nákvæmar en sú gamla sögn, að maður valdi sér þig úr ótal öðrum fjöllum eilífðarbústað, kaus að deyja í þig.
Það laðar fram hið sanna svipmót þitt að segja: Þú ert kjörinn minn hinzti staður í þér vil ég lifa þegar sól er setzt síðast, og vopn mín grafin. — Kvæði mitt bætir þar hvergi um, því ætíð verður hinn ókunni staður handan við lífið sá af draumum okkar þar sem ríkjum ræður hin ramma og sára þrá eftir sem dýpstri fegurð. Fólgið er allt sem frekast má um lit þinn segja og tign bak við þá sögn að forðum varst þú valið vistlegast húsa til svo langrar dvalar. Þú skyggnist hátt í hreinan svala. Áin hnígur við þínar rætur blá og lygn.
Þó finnst mér stundum við tjá öllum öðrum augljósar þína glæstu fegurð og reisn sem fylltum öll þín öldnu salarkynni ísköldu grjóti, þangað deyr ei neinn tjá hana með því einu að dvelja úti og undrast, sífellt dást að þér að nýju þú stóri steinn! (1955)
